Recensies - Arno Loriaux Words & Music

Recensies

LiveXS


Arno Loriaux (1974) heeft een dermate doorleefde stem, dat je zou zweren met een zestiger te maken te hebben. De Hagenees doet aan Willy DeVille denken, vooral vocaal, terwijl hij zich muzikaal heeft laten inspireren door grootheden als Johnny Cash, Bob Dylan en Tom Waits. Loriaux is niet alleen singer-songwriter van zelfgeschreven bluesy americanasongs met een zekere hang naar country, hij is bovendien dichter. Hij laat zich op He’ll Leave No Stone Unharmed begeleiden door een zestal muzikanten. Dit is muziek voor donkere, obscure kroegen, in gedeeltes van de stad waar je als vrouw beter niet alleen over straat kunt gaan in het holst van de nacht. Loriaux jaagt het andere geslacht zelf ook de stuipen op het lijf, met teksten als ‘If I would stick my dick inside you, would it bring me close to the light?’ Hij is wel vaker grof in de bek en dat past ‘m, als een op maat gesneden kostuum.  

Pieter Visscher



Popunie


Ondanks een Frans klinkende naam en zingen met een onvervalst Amerikaanse accent is Arno Loriaux toch echt een Haagse singer/songwriter. Eentje die met He’ll Leave No Stone Unharmed een album vol met ijzersterke Americana liedjes heeft afgeleverd. Het moge duidelijk zijn dat hij geïnspireerd is door de Amerikaanse keuken (o.a. Johnny Cash, Hank Williams en Tom Waits), maar met dit album krijgt de luisteraar desalniettemin een Hollands gerecht voorgeschoteld want Arno heeft duidelijk een eigen stijl. De teksten zijn van hoog niveau en gaan over allerlei aspecten van relaties en de liefde waarbij (bij)geloof vrij sceptisch benaderd wordt.

Opener Foreign Tongue gaat over de frustratie en het onbegrip van een man die verlaten wordt door een vrouw die zich bekeert tot Jezus. In Apostasy probeert een man de liefde van een vrouw te forceren, onsuccesvol. De dubbele zang geeft dit nummer net dat beetje extra. French Made Easy beschrijft op uitgebreide, sarcastische wijze het neerschieten van een chaperon die in de ogen van de schutter zijn verdiende loon kreeg (“I asked him once and then I asked him twice. Three strikes you’re out, it’s time to die”). Het vrolijke vioolgeluid is tegenstrijdig met de tekst wat de song juist een extra dimensie geeft. Titeltrack He’ll Leave No Stone Unharmed is een soort klacht aan het adres van God, die zich immer met al het aardse lijkt te moeten bemoeien. Maar desondanks komt alles wel goed luidt de boodschap. Bipolar Bear vertelt op een humoristische manier het verhaal van een ijdele ijsbeer die door het ijs zakt met als moraal dat je niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek moet zijn. Untitled is een mooie afsluiter voor deze parel van een plaat. Het is een hartstochtelijke liefdesverklaring, een ode aan een vrouw. Ook hier vallen viool en samenzang weer precies op hun plaats.

Arno Loriaux heeft met He’ll Leave No Stone Unharmed een zowel tekstueel als muzikaal meesterwerk gemaakt. Hij bewijst met dit album dat je niet in een woestijn in Alabama hoeft te wonen om dergelijke kwalitatief goede Americana te maken en zou wel eens hoge ogen kunnen gaan gooien met deze voltreffer. Arno wordt op He’ll Leave No Stone Unharmed en op het podium bijgestaan door een zestal muzikanten. Gaat dat zien en horen als Arno Loriaux in een zaaltje bij je in de buurt komt spelen, want als ze hier in de woestijn lucht van krijgen kan het wel eens snel afgelopen zijn met die kleine zalen.

Sp. 86 / Ronald K.



ctraltcountry.be


(4,5*****)

Ik beluisterde dit jaar echt al ontzettend veel nieuwe singer-songwriter releases. Veel meer dan goed voor me was eigenlijk… En de tijd ontbrak dan ook om over elk van die schijfjes iets neer te pennen voor Ctrl. Alt. Country. Maar over “He’ll Leave No Stone Unharmed” van Arno Loriaux moest en zou ik absoluut wat schrijven! Als ik de voorbije maanden immers door één plaat serieus bij mijn nekvel ben gepakt, dan wel door deze. Wat een onwaarschijnlijke beauty, deze eerste volwaardige langspeler van Hagenaar Loriaux! Ongemeen sfeervol van aard. Gedragen door een prachtige stem ook. Een beetje donker, dat wel, maar o zo lekker! Je denkt aan Dylan, aan Cash, aan Townes Van Zandt, aan Tom Waits, aan Leonard Cohen, aan Nick Drake ook. Enfin, niets dan schoon volk eigenlijk. Invloeden, die op bijzonder bedachtzame wijze worden samengebracht in liedjes over ondermeer leven en liefdes, nadrukkelijk geworteld in Americana en ook ingevuld met een instrumentarium eigen aan dat genre, met naast de lap steel, dobro en mandoline van Jan van Bijnen ondermeer ook nog de double bass van Hans Custers, de viool van Simone Manuputty en de cello van Djoeke Reijseger. En met een speciale vermelding ook nog voor de hier al wel eens vaker aan bod gekomen Sonja Markowski. Haar gezongen bijdragen contrasteren immers zeer mooi met Loriaux’ stemmige bariton. Ik zou hier met plezier de nieuwe platen van mannen als bijvoorbeeld een Springsteen, een Ray Wylie Hubbard of een Todd Snider voor laten liggen… Zo goed? Neen,… nog beter!

 


Fret Magazine (Mei/Juni)


Deze Haagse singer-songwriter is een onbetwiste creatieve duizendpoot. Naast films, gedichten en documentaires maakt Loriaux serieuze muziek met een donkere ondertoon. Hoorbaar beïnvloed door legendes als Nick Gave, Nick Drake en Neil Young brengt hij nu He'll Have No Stone Unharmed op de planken. Een album dat je niet onmiddellijk in een vrolijke stemming zal brengen, maar eerder dwingt tot contemplatie en reflectie. De poëtische, messcherpe teksten worden fraai omlijst door een volle, muzikale omlijsting met viool, cello en lapsteel en worden sterk geaccentueerd door het expressieve baritonstemgeluid van Loriaux. Nogmaals, geen makkelijk te verteren muziek, eerder een apocalyptische, semireligieuze verzameling liedjes die wellicht aanleiding geven tot suïcidaal gedrag of een stevig drankgelag. Je bent gewaarschuwd!

Ferenc Kooien



Musicfrom.nl


Hij gaat al een tijdje mee, maar met 'He'll Leave No Stone Unharmed' is hier dan Arno's eerste full length album. De Hagenees heeft al een aantal ep's en hij heeft ook wat homerecordings en tribute-albums via zijn site verspreid. In november 2009 kwam de bundel 'A Bad Case Of Poets Fever' uit, met de songteksten uit de periode 2004-2008. In 2010 is er zelfs een theatervoorstelling geweest van deze songs.

Voor echte Americana hoef je niet naar Amerika. Dat bewijst Arno wel met zijn plaat. Loriaux weet op een bepaalde manier een sfeer neer te zetten in zijn muziek die je niet zo vaak hoort in Nederland. En daarmee boeit hij gelijk vanaf de eerste minuut. Met zijn donkere stem dringt hij goed tot de luisteraar door. Loriaux is een echte muzikant en schrijft mooie liedjes met kop en staart. Loriaux is geïnspireerd door o.a. Hank Williams, Johnny Cash, Bob Dylan, Leonard Cohen, Tom Waits en Nick Cave. Af en toe heeft hij ook wel wat van Bruce Springsteen weg. Maar hij heeft duidelijk een eigen stijl ontwikkeld, want hij klinkt zeker niet als een kopie van zijn helden. Hoewel 'Masterplan' wel een beetje afgeleid lijkt van 'Milk Cow Blues' van Kokomo Arnold.

Bij opener 'Foreign Tongue' weet je tijdens de eerste luisterbeurt al gelijk waar je mee te maken hebt. Onvervalste Americana. Bij die eerste luisterbeurt moet je misschien wel even wennen aan de stem van Arno maar daarna wil je niets anders meer. Het is ook echt een groeiplaat die die na een aantal maal luisteren goed onder de huid gaat zitten. Loriaux zingt over de liefde, relaties, maar ook complexere dingen waar de mensheid mee te maken heeft. Het leed en de pijn is in zijn zang terug te horen. Tevens is de zang van Sonja Markowski een mooie toegevoegde waarde aan sommige songs.

Al met al is de conclusie: liefhebbers van eerder genoemde voorbeelden kunnen deze plaat blind aanschaffen!